“Wij komen ondanks onze leeftijd (75) niet in aanmerking voor een mantelzorgverklaring.”
Elke keer als ik dit soort berichten lees, raakt het me diep.
Is dit de beloning omdat mensen geluk hebben gehad in het leven, goed voor zichzelf hebben gezorgd en gezond zijn gebleven? Waarom moet er eerst iets gebeuren voordat iemand wél in aanmerking komt voor mantelzorg?
Het maakt me oprecht verdrietig dat gezondheid op hogere leeftijd soms bijna voelt als een nadeel. Alsof er pas erkenning komt wanneer er problemen zijn, wanneer iemand afhankelijk wordt of het écht niet meer zelf redt. Maar dan is het vaak te laat. De druk loopt op, keuzes moeten snel gemaakt worden, en de ruimte voor voorbereiding verdwijnt.
Gelukkig lijkt er licht aan het einde van de tunnel. Vanaf januari 2026 komt er waarschijnlijk een versoepeling in de wetgeving rondom mantelzorgwoningen. Daarmee kunnen families hopelijk eerder stappen zetten om samen te wonen, zonder dat er eerst een officiële zorgindicatie nodig is. Een ontwikkeling die hard nodig is want mantelzorg draait om preventie, nabijheid en menselijkheid, niet om bureaucratische hokjes.
Tot die tijd blijf ik strijden voor duidelijkheid en eenvoud. Want samen zorgen zou juist rust, verbondenheid en waardigheid moeten brengen, niet frustratie of stress.
De regels mogen best menselijker.
Zodat we op tijd kunnen kiezen, goed kunnen voorbereiden en met een gerust hart samen oud kunnen worden. 💛
